Het verhaal van Natalie

Natalie had een zeer ernstig gehoorverlies, maar haar ouders vertellen dat vroege interventie haar heeft geholpen uit te blinken.

Cochlear Nucleus 5 recipient Natalie Dong

Het inspirerende verhaal van Natalie bewijst dat met vroege behandeling zelfs kinderen die zijn geboren met een zeer ernstig gehoorverlies in staat zullen zijn om te horen. 

Haar vader vertelde dat hij en haar moeder het aanvankelijk verschrikkelijk vonden om te horen dat hun verder gezonde baby een gehoorverlies had. Hij vertelde dat zij verdriet hadden om haar verloren kansen, en dacht dat ze haar waarschijnlijk nooit „mama” of „papa” zouden horen zeggen.  Toen legde de audioloog uit hoe cochleaire implantaten Natalie een gehoor zouden geven, waardoor zij in staat zou zijn haar essentiële taalvaardigheden te ontwikkelen.  Haar vader vertelde dat zij zich informeerden en wisten dat zij haar behandeling niet konden uitstellen.

Natalie kreeg bilaterale implantaten toen zij net één jaar oud was en zei drie maanden daarna „mama”. Nu, vertelde haar vader, bloeit zij zowel op school als op sociaal vlak. Haar vader vertelde dat zij de beste van haar klas is op een gewone school, drie talen spreekt, pianospeelt en aan diverse naschoolse activiteiten deelneemt. Natalie laat zien dat vroege interventie kinderen die met gehoorverlies zijn geboren de kans geeft om zich te ontwikkelen gelijk aan – en zelfs beter dan – hun leeftijdgenoten met normaal gehoor.

Vraag de audioloog of medische professional van uw kind om meer informatie over cochleaire implantaten of contacteer ons voor het vinden van een kliniek. Net als Natalie, kan uw kind gelukkig, zelfverzekerd en succesvol opgroeien in de horende wereld.

 

Het verhaal van Natalie (verteld door Natalies vader)

De neonatale gehoorscreening toonde een potentieel probleem met Natalies gehoor en daarop volgende tests bevestigden dat zij een zeer ernstig gehoorverlies had. Ik bleef maar denken: „dit is niet mogelijk, dit hoort niet met mijn meisje te gebeuren!”.

Toen Natalie haar neonatale gehoortest niet haalde, bleef ik denken dat er iets mis was met de test. Zij was een voldragen baby met een normale geboorte en we hebben geen geschiedenis van gehoorverlies in de familie. Ik wilde het niet geloven en maakte me ontzettend zorgen over wat voor leven ze zou hebben.

Ik maakte me zorgen over wat voor leven ze zou hebben – ik dacht dat zij alleen gebarentaal zou kunnen gebruiken en niet in staat zou zijn om ons „mama” of „papa” te noemen.

Onze audioloog vertelde ons over cochleaire implantaten. We deden een heleboel onderzoek, we ontmoetten bijvoorbeeld families van andere gebruikers en dit hielp ons de beslissing te nemen om door te gaan.

Natalie was pas één jaar oud toen ze haar implantaten kreeg, maar we hebben nooit overwogen de operatie uit te stellen. Ik geloof dat je als je niet kunt horen, niet kunt praten, dus we begonnen zo snel mogelijk.

Ik wist zes jaar geleden dat ik de juiste beslissing had genomen voor mijn dochter, maar het was heel moeilijk om op dat moment mijn emoties uit te schakelen, vooral omdat ze zo klein was. Ik bleef gewoon positief denken en tegen mijzelf zeggen: „ze zal in staat zijn me papa te noemen“.

Nu ik weet dat cochleaire implantaten een leven kunnen veranderen, moedig ik andere ouders aan ervoor te gaan als hun kind jong is.

Bij het inschakelen, reageerde Natalie niet echt. Ik was op dat moment erg emotioneel. Ik dacht: „zolang ze me ̦papa kan noemen, zal ik de meest gelukkige en trotse vader van de wereld zijn”.

Als ouder van een gebruiker van cochleaire implantaten wacht je zo lang om „mama” of „papa” te worden genoemd en als je ze dan voor het eerst zo noemen, dat is gewoon fantastisch!

Onze belangrijkste reden om voor Cochlear te kiezen, is dat het een bekend merk is en dat het voortdurend onderzoek uitvoert. We hadden het gevoel dat Natalie langdurige ondersteuning zou krijgen van de nieuwe technologie en apparatuur van Cochlear, tot lang na haar operatie.

Met bilaterale implantaten kan Natalie beter geluiden vanuit verschillende richtingen oppikken.

Nadat zij haar bilaterale implantaten heeft gekregen, merkten wij dat haar uitspraak heel duidelijk is. Zij kan de richting van geluiden beter bepalen, het is gemakkelijker voor haar om met de familie te communiceren en ze lijkt zelfverzekerder te zijn, wat haar sociale vaardigheden erg heeft verbeterd. Ze praat net als een normaal kind.

Haar eerste woord was „mama”, ze zei dat drie maanden na de inschakeling. 

Nadat zij met twaalf maanden haar cochleaire implantaat kreeg, pikte Natalie snel woorden op. Toen ze twee was, had ze hetzelfde niveau als normaal horende kinderen van dezelfde leeftijd.

Op tweejarige leeftijd kon zij het alfabet herkennen en lezen.

Op driejarige leeftijd leerde zij drie talen: Mandarijns, Engels en Bahasa Melayu.

Natalie kan goed lezen in het Engels, Mandarijn en Bahasa.

Soms denk ik dat haar spraak- en taalvermogen beter is dan dat van normaal horende kinderen van haar leeftijd. Als je niet zou merken dat ze geluidsprocessors draagt, zou je niet weten dat ze anders is.

Zij gaat naar een gewone school en is de beste leerling van haar jaar (jaar 1) in het jaar 2011. Zij is „monitor” (leraarshulpje) en heel actief en betrokken bij andere schoolactiviteiten.  Zij doet ook aan turnen, taekwondo, heeft pianolessen en gaat naar een zondagsschool.