Het verhaal van John

Toen John zijn gehoor begon te verliezen, was hij achter in de dertig. Hij dacht dat dit een bedreiging zou vormen voor zijn hele leven en zijn carrière. Wat zou er met hem gebeuren als hij niet meer kon horen? De weg die leidde naar zijn besluit om een implantaat te nemen was lang, maar nu, drie jaar later, heeft hij absoluut geen spijt.

Baha user John

 

Tijdens zijn jeugd was John een actief kind net zoals alle kinderen om hem heen. Hij hield van zwemmen en sporten. Na zijn twintigste werd bij John echter in beide oren een cholesteatoom, een soort cyste, vastgesteld. Hoewel de operatie waarbij ze werden verwijderd, was geslaagd, was zijn gehoor wel aangetast.

Keerpunt

Een paar jaar later realiseerde John zich dat zijn gehoor geleidelijk aan minder werd. Op zijn werk begon hem dat parten te spelen. Op een dag kon hij tijdens een vergadering gewoonweg niet verstaan wat degene aan de andere kant van de tafel zei. In plaats van een succesvolle professional, voelde hij zich plotseling verloren, hulpeloos en machteloos. Die vergadering betekende voor John het keerpunt.

"Ik zei tegen mezelf: of ik ga investeren in mijn toekomst en ik ga door met mijn carrière, of ik kies ervoor om de man op de achtergrond te zijn, die niet praat, die nauwelijks kan horen en aan wie belangrijke dingen op het werk voorbijgaan, zoals een bevordering of een promotie. Mijn gehoor werd slechter en ik moest wat doen."

John kiest voor een Baha oplossing

John ging onderzoeken welk type hooroplossing hem zou kunnen helpen. Zijn arts stelde het Baha Systeem voor en leende hem een Baha Softband die hij enkele dagen kon uitproberen. Het was voor John belangrijk dat hij het toestel kon uitproberen voordat hij besloot een operatie te ondergaan.

"Aanvankelijk stond ik terughoudend tegenover een Baha implantaat, omdat ik niet wist hoe mensen zouden reageren," herinnert John zich. "Ik heb tijdens mijn werk veel contact met klanten, dus ik zie dagelijks veel mensen. Ik wilde niet als een mindervalide worden beschouwd of als minderwaardig worden gezien. Maar toen het toestel op mijn hoofd werd geplaatst, verdwenen al deze gedachten. De geluiden die ik hoorde waren niet alleen versterkt, maar ook veel duidelijker."

John realiseerde zich dat het belangrijker voor hem was dat hij kon horen wat mensen zeiden dan dat hij er net zo uitzag als alle anderen. Daarna was er geen twijfel meer of hij de operatie zou laten uitvoeren.

Het hele proces van het krijgen van de Baha oplossing kostte enige voorbereiding. Maar toen John eenmaal zijn besluit had genomen en een geschikte kandidaat was gebleken, voelde het al veel makkelijker. De operatie werd poliklinisch uitgevoerd; hij hoefde niet in het ziekenhuis te blijven overnachten, maar was nog dezelfde dag uit het ziekenhuis.

Volgens John is het beter om goed geïnformeerd te zijn over de hele procedure dan eraan te beginnen zonder er veel van te weten. Maar hoe goed geïnformeerd hij ook was, niets had John kunnen voorbereiden op het moment waarop de audioloog een paar weken later zijn Baha geluidsprocessor aan zette.

Het 'aha'-moment

"Toen ze voor de eerste keer mijn Baha aanzetten, kon ik letterlijk een speld horen vallen," zegt John. "Ik hoorde klanken en geluiden en klikken die ik in jaren niet had gehoord. Dat was voor mij een echte openbaring. Het was het 'aha'-moment, het moment waarop je ziet dat er aan het eind van de regenboog een pot met goud staat. Het was echt geweldig."

Nu maakt het John niets uit wanneer er iemand naar hem toekomt om te vragen wat hij achter zijn oren heeft zitten. "Het zijn de zelfverzekerde mensen die dat doen," zegt hij. "Ze zijn nieuwsgierig, ze hebben een sterk gevoel van eigenwaarde en ze zijn niet bang om er met mij over te praten."

Gezinsleven

Voor Johns vier kinderen is zijn Baha ervaring alleen maar positief. Hoe luidruchtig kinderen ook kunnen zijn, er waren momenten waarop John niet in staat was om te begrijpen wat ze hem probeerden te vertellen. De kinderen raakten dan gefrustreerd en ook John raakte dan gefrustreerd. Soms leidde dit tot spanningen binnen het gezin. Het Baha Systeem maakte daar een einde aan.

"Ik kan nu alles horen wat ze zeggen," zegt hij. "En als ze te luidruchtig worden, kan ik mijn Baha altijd nog uitzetten. Ik hoef ze niet te vragen om harder te praten en ik kan ze de eerste keer meteen verstaan. Dus ook binnen ons gezin zijn de ervaringen uitstekend. Voor hen hoort de Baha gewoon bij mij. Ze denken er helemaal niet over na. Het is gewoon wie ik ben."

Johns vrouw is er ook blij mee. Het hele gezin kan nu gezellig samen tv kijken bij een aangenaam geluidsniveau, omdat John het geluid niet meer harder hoeft te zetten. Zijn vrouw hoeft niet meer zo hard tegen hem te praten omdat John haar nu gewoon kan verstaan, zelfs wanneer ze zachtjes praat -- waardoor John haar soms moet vragen om even stil te zijn! "En ze wordt niet eens boos op me," grapt hij.

Zonder zijn geluidsprocessor, zou John alle subtiele tonen en geluiden in zijn omgeving beslist niet kunnen horen. Op het werk voelt hij zich weer als vanouds; vol zelfvertrouwen. Ook tijdens vergaderingen voelt hij zich meer op zijn gemak omdat hij zich niet langer hoeft in te spannen om te horen wat er om hem heen gezegd wordt. "Luisteren vormt een groot deel van wat wij mensen doen," zegt John. "Zonder mijn Baha geluidsprocessor, zou ik werkelijk verloren zijn en me heel ongemakkelijk voelen. Daar bestaat geen twijfel over."

Over John

Naam: John Kastanis
Woonachtig in: New Jersey, VS
Type gehoorverlies: Bilateraal gehoorverlies sinds 12 jaar
Geïmplanteerd: 2011
Beroep: Verzekeraar van onroerend goed
Hobby‘s: Tijd doorbrengen met vrouw en vier kinderen, zwemmen, wielrennen, thrillers en actieromans lezen.