Het verhaal van Geert

  • Woont in: Heythuysen, gemeente Leudal in Midden Limburg
  • Oorzaak van gehoorverlies: Otosclerose en plotsdoofheid op latere leeftijd
  • Systeem: Nucleus 6
  • Lees hier het verhaal van Geert. Als u nog vragen heeft, kunt u rechtstreeks contact opnemen via het formulier onderaan de pagina.

    Uitdagingen vanwege mijn gehoorverlies

    Tijdens mijn tienerjaren kwam ik erachter dat mijn gehoor een stuk slechter was dan dat van mijn broer, zussen en vrienden. De oorzaak daarvan was otosclerose. Ik was nooit een kei op school, maar het verband met mijn slechthorendheid werd nooit gelegd.

    Rond mijn 20e werd een van mijn gehoorbeentjes, de stijgbeugel, vervangen. Die operatie verliep niet helemaal goed. Ik moest vanaf toen een hoortoestel dragen en na een tijdje ook een tweede. Dat kon ik op die leeftijd heel moeilijk accepteren.

    Mijn gehoor ging in de jaren die daarop volgden steeds meer achteruit. Ik kreeg ook last van tinnitus. Door de combinatie van slechthorendheid en tinnitus kon ik vanaf een bepaald moment mijn werk in de bouw na 19 jaar niet meer zonder gevaar uitoefenen. Ik hoorde het namelijk niet als iemand me riep of als er iets viel. Ik werd toen gedeeltelijk afgekeurd en ging via de SW als conciërge op een basisschool bij mij in het dorp werken.

    Toen ik een half jaar met plezier aan het werk was in de basisschool, werd ik op een zondagochtend plotsdoof wakker. Toen brak paniek uit: hoe moest het nu verder, zou ik mijn kinderen nog wel kunnen horen? Gelukkig kregen we als gezin veel hulp van de huisarts en van het audiologisch centrum in Eindhoven. Mijn gehoor kwam met medicatie gedeeltelijk terug, maar het werd in de daarop volgende jaren steeds slechter.

    Ik volgde samen met mijn vrouw een cursus spraakafzien en een cursus ondersteunende handgebaren, om me verder te helpen bij het communiceren.

    Omdat mijn gehoor steeds verder achteruitging en zelfs de zwaarste hoortoestellen niet meer hielpen, stelde het audiologisch centrum voor om voor een cochleair implantaat te gaan. Ik durfde eerst die stap niet te nemen en heb er enkele jaren over nagedacht. Maar nadat ik met lotgenoten had gepraat, ben ik toch overstag gegaan. Ik had niets meer te verliezen, dacht ik, want ik was bijna doof en als ik nog langer zou wachten, kon met het CI niet meer plaatsen omdat mijn binnenoor verkalkte (otosclerose). Ik werd op de wachtlijst geplaatst en moest rekening houden met ongeveer 9 maanden wachttijd. Ik kreeg uiteindelijk in mei 2006 mijn CI.

    Hoe heeft mijn CI mijn leven veranderd?

    De CI-operatie viel 100% mee, maar de revalidatie daarna ging niet zonder slag of stoot. Bij de eerste aansluiting van mijn geluidsprocessor hoorde ik nog niets. Processor stuk , had ik weer! Gelukkig was dat probleem snel opgelost met een nieuwe processor. We kregen opdrachten om thuis te oefenen, wat we ook trouw deden.

    Ik vergeet het gevoel dat ik had toen ik door het huis liep en de kraan hoorde druppelen nooit meer. Ik hoorde in het bos de vogeltjes fluiten en zelfs de kerkklok uit het dorp slaan! Allemaal geluiden die ik héél lang niet meer had gehoord. Ik genoot ervan, maar moest er ook aan wennen. Vooral de tikkende klok in huis irriteerde me mateloos, die hebben we moeten stilzetten. En later ook maar verwijderd.

    Langzaamaan wende ik aan de geluiden en na een tijdje kon ik ook mijn werk weer oppakken. Ik heb lang moeten revalideren en mijn gehoor is op dit moment 45 à 50%, maar dat is zoveel meer dan de 7% die ik nog maar had. Ik kan gesprekken beter volgen. Als ik op een feestje ben of in een groter gezelschap, blijft het wel moeilijk. Telefoneren kan ik niet, maar dat mis ik niet zo aangezien ik me heel goed kan behelpen met WhatsApp en SMS.

    Ik blijf wel slechthorend, dat begrijpt niet iedereen. Op mijn werk zorgde dat voor spanning, waardoor ik toch nog thuis kwam te zitten. De laatste jaren hebben me nu lichamelijk en geestelijk de rust gebracht die ik nodig had, want slecht horen kost veel energie. Nu geniet ik van mijn hobby’s: tuinieren en lekker wandelen met mijn hond in het bos, en genieten van alle geluiden die ik hoor.

    Mijn CI heeft me meer zelfvertrouwen gegeven. Ik kan weer genieten van het moois dat het leven te bieden heeft.

    En nu als ervaringsdeskundige?

    Ik ben al jaren vrijwilliger voor OPCI (Onafhankelijk Platform Cochleaire Implantatie), het samenwerkingsverband van de belangenorganisaties voor doven en slechthorenden in Nederland. Ik ben daar de contactpersoon voor de regio Maastricht. Mensen die een CI overwegen kunnen bij mij terecht met hun vragen.

    Doordat ik vaak de vraag kreeg of men met lotgenoten kon praten, organiseren mijn vrouw, Tiny, en ik al jaren een ontmoetingsdag voor lotgenoten in Heythuysen. In 2017 was het al voor de 10e keer! Op die dag bieden we een gezellige bijeenkomst met informatie en een hapje en een drankje, maar vooral ook de gelegenheid om kennis te maken met lotgenoten.

    Fill out my online form.