Het verhaal van Nanneke

  • Woont in: Gouda
  • Oorzaak van gehoorverlies: ziekte van Ménière
  • Systeem: Nucleus 6 en hoortoestel
  • Lees hier het verhaal van Nanneke. Als u nog vragen heeft, kunt u rechtstreeks contact opnemen via het formulier onderaan de pagina.

    Ik doe weer mee. Dat is het hartverwarmende resultaat nadat ik in oktober 2015 een gehoorimplantaat kreeg, en het resultaat van het daaropvolgende intensieve hoortrainingstraject om weer klanken en woorden te kunnen onderscheiden. De vooruitgang was voor mijzelf voor het eerst merkbaar toen ik tot mijn verrassing het journaal zomaar voor een deel kon verstaan. En ik kreeg verheugde reacties van bekenden en vrienden in de trant van: "Je straalt,  je doet weer mee aan de discussie," en  "We zijn verbaasd dat je ons verstaat, terwijl wij hier als groepje buiten staan te praten".

    De voorgeschiedenis

    Door de ziekte van Ménière raakte ik op mijn 45e slechthorend. Rechts had ik bijna geen gehoor, maar links nog wel. In een paar jaar verslechterde ook het gehoor in mijn linkeroor, zodat ik daarvoor op een gegeven moment een hoortoestel aangemeten kreeg (mijn rechteroor was daar te slecht voor). Maar de achteruitgang zette zich door.

    Jarenlang heb ik geprobeerd  mijn handicap te maskeren. Ik wilde het niet accepteren, “Het ging wel,” zei ik. Maar het ging niet! Ik trok me langzamerhand terug uit het sociale leven. Ik maakte noodgedwongen een overstap naar een andere functie met minder vergaderwerk. Aan het eind van de dag was ik vaak ook erg moe. Dat schreef ik toe aan het ouder worden. Veel later werd mij duidelijk dat die vermoeidheid het gevolg was van mijn inspanning om toch maar wat te verstaan. Telefoneren ging niet meer. Een avondje naar het theater werd beperkt tot een dansuitvoering of tot orkestrale muziek. Gelukkig waren er hulpmiddelen: e-mail bijvoorbeeld voor het berichtenverkeer, een Sennheiser om het journaal te kunnen beluisteren, een Contegozender en -ontvanger om een inleiding te kunnen volgen.

    In 2012 verslechterde mijn gehoor ingrijpend. Het vooruitzicht echt doof te worden was beangstigend. Ik ging een cursus spraakafzien ("liplezen") volgen.

    Als de nood het hoogst is, is de redding nabij.

    De cursus spraakafzien werd gegeven door een logopediste die het begeleiden van ouderen en kinderen met gehoorproblemen als specialiteit had. Vergelijkenderwijs stelde zij vast dat mijn spraakverstaan zó slecht was dat ik eigenlijk zou moeten denken aan een cochleair implantaat. Zij wees mij op een voorlichtingsavond, georganiseerd door Cochlear. Op die bijeenkomst vond ik het belangrijk om het positieve verhaal van een ervaringsdeskundige te horen en begreep ik dat het hard werken is wanneer je revalideert.

    Daarnaast kreeg ik een idee van de problemen en mogelijkheden van een implantaat. Via mijn huisarts kwam ik terecht bij het audiologisch centrum van het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Vele medische onderzoeken en gehoortesten later kwam de beslissing dat ik in aanmerking kwam voor een gehoorimplantaat. Ik voelde mij een gezegend mens, eens te meer toen ook de operatie fantastisch verliep.

    Bewondering en verwondering

    Ik was vol bewondering voor de geslaagde operatie en de fitting van de processor: alles was computergestuurd en achter de knoppen zat een audioloog die zijn zaken zeer goed kent. Want elk individu met een implantaat is anders en het is een zoektocht naar "the best way of fitting". Ongelooflijk, wat een techniek.

    De hoortraining werd gegeven door een logopediste verbonden aan het LUMC,  met ondersteuning voor de thuisoefeningen van een zogenaamde “co-therapeut” uit mijn eigen achterban. Ik begreep dat het in feite gaat om klanken weer ingeprent te krijgen. Het idee dat ik mijn hersenen aan het “voeden”  was door deze hoortrainingen, vond ik leuk. Uiteindelijk werk je door de training toe naar spraakverstaan.

    Niet alles ging van een leien dakje, want ik had last van echo's. De echo werd door de audioloog verminderd, maar kon niet helemaal weggedraaid worden, want weinig echo betekent in dit geval ook minder horen. Uiteindelijk wende ik er wel aan, want het is niet anders.

    Ik ben ook een paar keer midden in de nacht wakker geworden door een hels kabaal in mijn oor. De audioloog legde uit dat ik niet bang hoefde te zijn. Mijn hersenen hebben heel wat te verwerken, ook geluiden die ze niet direct herkennen. Het gehoorimplantaat geeft vooral hoge tonen door en mijn hersenen moeten dat allemaal opnieuw een plaats geven. Je zou kunnen zeggen dat ze de geluiden resetten, vandaar dat ik dat enorme kabaal hoorde. Onze hersenen doen zoveel waarvan we ons niet bewust zijn. Ik ben een en al verwondering.

    Maximale ondersteuning van mijn gehoor

    De processor van een implantaat is ontwikkeld voor het gesproken woord en versterkt daarbij de hoge tonen. Toen ik voldoende getraind was in spraakverstaan met het implantaat aan mijn rechteroor,  was het moment aangebroken om mijn linkeroor (met hoortoestel) weer mee te laten doen. De gecombineerde werking van de processor (gesproken woorden en hoge tonen) en het hoortoestel (alle geluiden voor zover ik die hoor en lage tonen) helpt mij vooruit. Het hele proces naar het maximale niveau van spraakverstaan duurt ongeveer een jaar. In dat proces loop je tegen je eigen grenzen aan, tot aan jouw eigen maximale niveau!

    Ik heb momenteel een Nucleus 6 van Cochlear met als accessoire een telefoonclip voor beter telefoneren.  

    Twee zaken vallen mij heel erg mee:  

    • Ik was bang dat geluiden te mechanisch zouden klinken en dat ik de stemmen van  familie en vrienden niet zou herkennen. Niets is minder waar: het geluid van de stemmen klonk zoals ik het mij herinnerde. Dat was een prachtige ontdekking.                                                                  
    • Ook muziek klinkt zoals ik het mij van vroeger herinner. Een verrassing was dat ik nu blijkbaar scherper hoor, want ik ben in staat om meer muziekinstrumenten te onderscheiden.
    Fill out my online form.