Het verhaal van Gerard

  • Woont in: Roden, Drenthe
  • Oorzaak van gehoorverlies: brommerongeluk
  • Systeem: Nucleus 5
  • Lees hier het verhaal van Gerard. Als u nog vragen heeft, kunt u rechtstreeks contact opnemen via het formulier onderaan de pagina.

    Aanloop naar mijn cochleair implantaat

    Ik ben geboren  als goedhorende, maar kreeg op mijn 17 jarige leeftijd een ongeluk met de brommer. Ik werd toen doof aan mijn rechteroor.

    Op latere leeftijd werd ik slechthorend aan mijn linkeroor, door druk op het werk en stress. Op een zondagmorgen viel ik flauw en toen ik weer bijkwam in het ziekenhuis hoorde ik niets meer. Mijn gehoor is later nog wat verbeterd, tot ongeveer 20%. Ik kreeg toen mijn eerste hoortoestel, daar heb ik jaren goed mee kunnen redden.

    Naarmate ik ouder werd, ging ik steeds minder verstaan. Vooral mijn spraakverstaan werd steeds minder, ook zwaardere hoortoestellen gaven geen verbetering. Mijn huisarts heeft mij toen ik 62 was doorgestuurd naar het U.M.C.G.

    Daar bleek uit gesprekken en testen dat ik in aanmerking kwam voor een CI aan mijn linkeroor. Ik heb toen veel informatie opgezocht over een cochleaire implantaten en verschillende gesprekken gevoerd met andere CI- dragers, die erg te tevreden waren met hun CI.

    Ik twijfelde. Ik hoor niet met mijn rechteroor, dus wat zou ik moeten doen als het niet beter zou worden met een CI aan mijn linkeroor?  Maar de professor die mij zou opereren zei dat de kans groot was dat mijn spraakverstaan veel beter zou worden, dus ik besloot (samen met mijn vrouw en kinderen) om een CI te nemen.

    Een nieuwe start

    Op 12 september 2012 kreeg ik mijn CI. De operatie verliep vlot.

    Na vier weken moest ik weer naar het ziekenhuis voor het aanpassen van de geluidsprocessor. Die eerste keer hoorde ik alleen maar lawaai. Ik verstond nog niets, maar ik kreeg het advies om te proberen de geluidsprocessor zolang mogelijk op te houden om de gehoorzenuw te stimuleren.

    Daarna begon de revalidatie: opnieuw leren horen. De revalidatie en oefeningen zijn er enerzijds om opnieuw te leren horen, anderzijds om je spraakverstaanbaarheid te verbeteren, en de geluiden die je niet meer hebt gehoord opnieuw te herkennen. Ik moest bijvoorbeeld woorden horen en nazeggen, zonder liplezen. Thuis oefende ik veel met mijn vrouw, zij las dan bijvoorbeeld stukjes uit de krant lezen, en ik moest zeggen waar dat over ging.

    Later leerde ik opnieuw telefoneren. Dat ging bij mij al snel vrij goed, maar er zijn ook CI-gebruikers die hulpmiddelen nodig hebben om te telefoneren of die zich blijven onzeker voelen.

    Zo gaat het opnieuw leren horen in zijn werk: je moet er heel veel geduld en tijd steken. Na verloop van tijd hoor je steeds weer nieuwe geluiden.

    Hoe heeft mijn CI mijn leven veranderd?

    Ik hoor nu weer een fietsbel achter mij, of het tikken van een magnetron. Ik hoor nu ook weer de ganzen overvliegen als ik aan het vissen ben. 

    In rumoerige omgevingen blijft het voor mij moeilijk om het gesprek goed te kunnen blijven volgen. Ik ga dan meestal naast iemand zitten die mij kan vertellen waar het gesprek over gaat. In de nieuwste processoren zijn er wel ontwikkelingen die het spraakverstaan in rumoer steeds verbeteren.

    Ik kan via een ringleiding weer vrij goed naar muziek luisteren, vooral muziek uit de jaren 60 herkende ik snel terug. Maar er zijn ook CI-dragers die het liefst nieuwe muziek willen ontdekken, omdat bekende muziek niet meer zo klinkt als ze gewend waren. Sommigen krijgen zelfs een voorkeur voor heel andere muziek.

    Ik ben blij dat ik een CI heb genomen. Ik kan een gesprek onder normale omstandigheden goed volgen, ook als de buren op bezoek komen, gaat het spraakverstaan goed. En wat ook mooi is: ik kan mijn kleinkinderen weer verstaan.

    Fill out my online form.